اکبرمنتجبی-سیامک رحمانی-محمد طاهری- محسن فايي‌فراهاني نه‌تنها يك چهره ورزشي، بلكه توامان يك مدير اقتصادي و يك فعال سياسي است. به همين علت است كه او ناگهان كشف مي‌شود و قابليت‌هاي خود را در هر مجموعه‌اي كه قرار مي‌دهد، نشان مي‌دهد. در ايران امروز، كمتر كسي را مي‌توان چنين يافت كه نه‌تنها در بطن حوادث ورزشي، بلكه در كوران حوادث سياسي و نيز اقتصاد بيمار خوش بدرخشد و صفايي‌فراهاني چنين است. تمام مديران اقتصادي از او به نيكي ياد مي‌كنند، فوتباليست‌ها حسرت بازگشت او به فدراسيون را دارند و سياسيون زماني در تدارك آن بودند كه او را شهردار تهران كنند. اكنون او سوداي هيچ منصبي را ندارد. مي‌گويد نه در انتخابات مجلس شركت مي‌كنم، نه ديگر به دولت بازمي‌گردم و نه به فوتبال.

اگرچه حالا كورس انتخاباتي فدراسيون فوتبال تنها چند نام چون آجورلو، كفاشيان و علي‌آبادي را به خود مي‌بيند اما داستان طولاني اين انتخاب نام‌هاي جذاب ديگري هم داشت كه در ميانه راه ماندند. يكي از آنها حسن بيادي بود؛ عضو شوراي شهر مردم تهران كه در تمام مدت حضورش در دو دوره اخير شورا خبرساز بوده است. چه وقتي كه براي انتخاب آخرين شهردار از حلقه نزديكان احمدي‌نژاد به سوي ديگر ليز خورد تا قاليباف به خيابان بهشت برود و علي‌آبادي به سئول تبعيد شود و چه بعد از آنكه ناگهان با گذر از كريدورهاي سياسي سر از هيات‌مديره پرسپوليس درآورد.....

فوتبال را ستاره‌ها بازي نمي‌كنند

او فقط يك نفر است. سرمربي بزرگ فوتبال ايران در سال‌هاي طلايي كه گذر سال‌ها و همه حوادثي كه بر او گذشته هيچ از ابهت‌اش كم نكرده است. در فوتبال اين حوالي تنها يك نفر است كه همه، بي‌هيچ استثنايي به احترام نامش از جا بلند مي‌شوند و كلاه از سر برمي‌دارند. شخصيتي منحصربه‌فرد كه محبوبيت‌اش، حتي در داغ‌ترين سال‌ها، در اوج دوراني كه تاريخ همه چيز را مي‌شست و مي‌برد، ذره‌اي فروكش نكرد. كمتر پيش مي‌آيد كه كسي نزد هواداران فوتبال هم عزيز و هم معتبر باشد و حشمت مهاجراني مي‌تواند به خود ببالد كه اين همه را در خود داشته است.