گفت و گو با دكتر حميدرضا اردلان درباره جايگاه حاج قربان سليماني

 سما بابايي:موسيقي در استان خراسان، در حوزه فارسي، کردي (شاخه کرمانج) و ترکي وجود دارد. خراسان، همواره، سرزميني بوده است که در آنجا اساسا تفکر، گذشته دارد و مناسبات عقلي پيرامون هنر و مخصوصا شعر، موسيقي و رقص بارها به دوران طلايي و اعتلاي خود رسيده است و در دوره‌هاي مختلف اين سرزمين شاهد رسيدن به قله‌هاي عرفان، شعر و موسيقي و نمايش‌هاي آييني بوده‌ايم. جنبه‌هاي ديگر هنر، مثل معماري، يا هنرهاي ديداري نيز در  آنجا قابل جست و جوست، اما درباره موضوع موسيقي اين سرزمين و همچنين شخصيت موسيقايي "حاج قربان سليماني" که به تازگي درگذشته است،  با دکتر «حميدرضا اردلان»،پژوهشگرو مدرس دانشگاه،به گفت و گو نشسته‌ايم

یک تارش آدم است ديگري حوا

امير اطهر سهيلي

چندي پيش، براي عيادت حاج‌قربان سري به خانه‌اش در روستاي علي‌آباد قوچان زديم. حاج قربان هميشه بي‌آلايش بود و هميشه حتي در بستر بيماري هم از پذيرفتن ميهمان اجتناب نمي‌كرد. او بيش از آنكه در موسيقي مردي بزرگ باشد، از لحاظ اخلاقي و شخصيتي، اسطوره‌اي كامل محسوب مي‌شد و هميشه هم‌نشيني و گپ زدن با او به ما روحيه مي‌داد. جواني در روحش ريشه دوانيده بود. از همه چيز سخن مي‌گفت، از درد بي‌آبي و زمين كشاورزي‌اش تا موسيقي و دغدغه‌هاي معنوي‌اش. با وجود بيماري، فكرش هنوز پر بود از دغدغه‌هايي كه داشت و هوش سرشارش و حافظه دقيقش را مي‌شد از ميان جملات ساده‌اش درك كرد.

نوشته: محمدرضا لطفي

بهرام بيضايي مرواريدي است كه مدت‌ها در لاك خود به صيقل جسم و جان خود پرداخته و همچون نگيني رخشان درعرصه‌ هنر ايران مي‌درخشد. گاهي در شنزار توفاني نارسايي‌هاي سياسي حكومت به‌ناچار او را گم مي‌كنيم و مسير هنري اين مرد بزرگ و خلاق را ازدست مي‌دهيم؛ مردي كه ازدوران جواني به‌دنبال حقيقتي گم شده درهنرنمايشي تاريخ ايران گشته و هم اوست كه با نوشتن كتاب «نمايش درايران»، خدمت بزرگ و ارزنده‌اي به دانشجويان تئاتر و ديگرهنرمندان اين هنر نمود. بيضايي هنگامي اين كتاب را انتشار داد كه بيشتر بدنه‌ تئاتر قديمي ايران درچارچوب «متد استانيسلاوسكي» گم شده بود.